Adak

Fıkıh kitaplarımızda geçen; "adak adayan bir kişi bu adağından yiyemez, usulü de yiyemez furuu da yiyemez" hükmünün dayanağını merak ediyorum. Fakihler bu hükme varırken hangi delile dayanmışlardır. Benim okuyabildiklerimde bu hükme varılırken herhangi bir delil zikredilmiyor. Acaba bunu yemine mi kıyas etmişlerdir? Bu sorunun cevabını zat-ı alinizden öğrenmek istiyorum.

Bir hayvanı kurban etmeyi adamak "o hayvanın tamamını Allah rızası için yoksullara vermeyi adamak" manasına geliyor; "ibadet niyetiyle Allah'a böyle bir söz verilmiş" oluyor ve ondan bir parçasını adayan yerse o kadarı hakkında sözünden dönmüş, sözünü yerine getirmemiş oluyor; bu sebeple eğer yerse onun bedelini yoksullara vermesi gerekiyor. Bu hükmün delili, adamanın mahiyeti, anlamı ve muhtevasıdır.